ဒီစာကို ရေးရတာ တစ်ကြောင်းရေးပြီး တစ်ခါတွေးနေရလို့ တော်တော်ကိုကြာသွားတယ်။ လူရယ်လို့ဖြစ်လာရင် တစ်နေ့ခွဲခွာရမှာမှန်ပေမဲ့ မခွဲခွာခင် အချိန်လေးကိုတော့ အကောင်းဆုံးဖြတ်သန်းချင်ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တချို့အခြေအနေတွေမှာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် မခွဲခွာသင့်ပဲ လက်လွှတ်ပေးလိုက်ရတာတွေရှိတတ်တယ်။ ဘဝဆိုတာ ဇာတ်ဆရာအလိုကျ က နေကြရတာပဲဆိုတာကို လက်မခံချင်ပေမဲ့ အခုတော့ လက်ခံရတော့မယ်ထင်ပါတယ်။ အသက်ရ လာမှ သောကတွေကများလိုက်တာ။ အချိန်တန်တော့လည်း ကံအကြောင်းမတိုက်ဆိုင်တော့ လွှတ်ချခဲ့ရတဲ့လက်တွေကများလာလိုက်တာ။ တစ်နေ့မှာ မေ့လို့ရမယ်လို့မျှော်လင့်ရင်း...
Parts of my life in one blog.
Comments
Post a Comment